tot onbepaalde tijd.

 
bron

zwaai zwaai

bye bye

restjes wol? uhm… daar kan ik nog wel wat mee!

 
rechts de halsketting, links de op mijn geldbeugel die vooral papierkes en dan geen papierkesgeld bevat op maat gemaakte handtas.

Wat een heerlijk werkje, dit bloemenvest.

Hierboven een detail van de eerder vernoemde bloempjes die aan steeltjes hingen. De steeltjes zijn dus wijlen, maar de bloempjes zijn opnieuw gerecycleerd. (aja, milieuvriendelijk, xc3xa8)

 
Dit is de achterkant, zoals ieder zelfs niet al te opmerkzaam persoon kan zien. Het gehaakte motief op de rug komt terug in de mouwen en op de voorzijde.

 
En dit is de voorzijde.

Nu nog een leuk shirtje voor onderaan, en ik kan de lente gaan begroeten!

Momenteel is er nog een kettinkje in de maak, en een tasje.
Hopelijk later foto's hiervan.

Mijn eerste vest Inner Joy, gexc3xafnspireerd op Frida Kahlo, ligt stil wegens een bolleke wol te kort en nog niet in de wolwinkel geraakt.

Maar niet getreurd: ik had nog op voorraad

Haken en breien wissel ik af.

 
De kleuren en textuur van de verschillende draden leiden tot verhoogde creativiteitsniveau's.

Strepen die stengels symboliseren, kleurvlakken die kunnen doorgaan voor bladeren of exotisch getinte flora…

Een bloem-op-stengel-met-blaadjes-combi gemaakt met patroon op bovenste foto als inspiratie. (Bedenking: dit gaan niet handig zijn met wassen: elk bloempje en blaadje ga ik moeten opentrekken. Weet nog niet of ik dit verder ga doen, of ga uithalen)

En een freeform bloemkesbed dat achterop een plekje gaat krijgen.

Mensen, echt, dit is zo leuk om te doen!
Geen patroon om te volgen, geen opgelegde steken, geen minderings/meerderingstellingen , enkel je eigen idee volgen, en bijgaande bijschaven of weer helemaal overhoop gooien.

Alle remmen los, werkelijk, en genieten van een vrolijke roetsjbaan

Gekleurde schapen

Ooit schreef ik een tekst waarin ik mezelf als schaap tussen de schapen omschreef. Als de schapen A tegen me blaatten, dan deed ik A. Blaatten ze B tegen mij, dan deed ik B. Want dat was de enige manier waarop ik me een volwaardig lid van de kudde kon voelen. Maar deed ik A als ze A blaatten, dan kreeg ik heel vaak achteraf het deksel op mijn neus. xe2x80x9cWaarom doe je dat? of xe2x80x9cDat weet je toch dat je dat zo niet moet doen!xe2x80x9d of xe2x80x9cWat heb je nu weer gedaan?!xe2x80x9d waren steevast de reacties die ik kreeg.
Ik voelde me alleen, onbegrepen, een nietsnut, want dat ga je dan maar geloven. Het enige referentiepunt dat je hebt, is de kudde.
Maar op een dag kwam ik een ander schaap tegen, met een andere kleur dan de kudde, net als ik. In mijn gedachten zijn we blauw als de kleur van een heldere hemel. Hij begreep me, hij wist hoe ik me voelde en ik kon helemaal mezelf zijn bij hem. We kregen twee mooie gekleurde lammetjes en ik vergat de kleurloze kuddexe2x80xa6 tot mijn mooie blauwe man stierf.
Mijn hele wereld verging, alle kleur trok weg uit mijn leven. Ik had de moed en energie niet meer om mijn eigen kleur in leven te houden en probeerde weer terug in te voegen in de grote grijze kudde. Maar tevergeefsxe2x80xa6
Na enkele jaren vallen en opstaan en weer terug vallen, begon het me te dagen. Ik zag mijn kinderen meer en meer zichzelf worden, kleur bekennen en er borrelde iets in mij. Ik zocht een school waar ze als zichzelf konden groeien en ik groeide stilletjes met hen mee. Mijn somber grijze kleur veranderde weer in een blauw: ik durfde tegen de massa ingaan, mijn eigen ideexc3xabn vormen en zelf beslissen hoe ik bepaalde zaken zou doen. Commentaar kreeg ik toch, dus waarom dan niet doen waar ik zelf achter sta?
Ik werd blauwer en blauwer en momenteel heb ik het gevoel dat ik, op een paar plekjes na dan, nergens nog grijze plukken heb.

Een vriendin van me was een tijdje terug op bezoek, en ik vertelde haar, naar aanleiding van gebeurtenissen in haar leven, dit verhaal. En ik was helemaal niet verbaasd dat zij zich hierin herkende, alleen was zij in plaats van een blauw een roze schaap.
Enkele dagen later kwam ik op het weblog van Klaproos *, en zag daar in de kantlijn een kudde witte en zwarte schapen staan, met xc3xa9xc3xa9n roze schaapje ertussen. Daaronder stond de tekst:

xe2x80x9cToen ik braaf andermans ideexc3xabn volgde, was ik een braaf schaapje. Toen ik dat niet meer deed, was ik het zwarte schaap.
En nu volg ik mijn eigen weg en ben een roze schaapje en voel me gelukkig.xe2x80x9d

Een grote glimlach verscheen op mijn gezicht, en ik verstuurde dadelijk een mailtje met de link van dit log naar mijn vriendin.
Vandaag was ze weer op bezoek.
Ze droeg een lekker warm wollen vest.
Een roze vest.

Hoe moeilijk het ook is, het blijft een heerlijke uitdaging om jezelf te ontplooien.

* http://klaproos.web-log.nl/klaproos/

Deel van het geheel

Sporadische contacten met dezelfde personen blijkt een wederkerend patroon te zijn in mijn verleden. En nu lijkt het ook alsof die contacten plots gaan verduidelijken en verdiepen.
Zo met Moeder B. Onze zonen trekken sinds dit jaar meer en meer met elkaar op waardoor onze contacten ook zijn toegenomen. In de voorbije jaren was ons beiden al wel eens ontvallen dat we spiritualiteit in ons leven een plaats geven, maar nooit gingen we er dieper op in. De tijd was te kort, of we werden onderbroken, ofxe2x80xa6 Steeds leek de deur op een kier te komen, maar ze waaide telkens weer dicht.
Op school heb ik dit met meerdere mensen, zoals Moeder K en Moeder P. Het gaat van naar elkaar knikken tot een kort gesprekje, maar er volgt niet meer. Op xc3xa9xc3xa9n moeder na dan. Moeder R bracht bij mij steeds irritaties te weeg, op een onduidelijke en onaanwijsbare rede. Grappig om te zien, was dat dit bij onze zonen ook het geval bleek te zijn. Maar ik had xe2x80x9chet voordeelxe2x80x9d, zo meende ik, dat ik haar wel kon vermijden. Txc3xb3t de eindreis eraan kwam en ik me opgaf als kookmoeder. Natuurlijk moest het er een keer van komen: drie dagen en twee nachten verbleven we samen op de eindreis! Ik had de keuze: mijn mond op slot houden of de confrontatie aangaan. Aangezien mijn lijf slecht reageert op opkroppen van gevoelens en me letterlijk doet verkrampen, sloeg ik mxe2x80x99n ogen ten hemel, deelde ze hierboven mee dat ik de boodschap had begrepen, bundelde me zo goed en zo kwaad mogelijk en ging de confrontatie aan. Het was voor ons beiden een aftasten van elkaars grenzen en het duidelijk afbakenen ervan, open staan voor elkaars eigenheid en die van jezelf behouden. Het was een hele opgave op drie dagen en twee nachten, maar ons contact met elkaar was getransformeerd van een kortsluiting naar een productieve relatie.
En toevallig of nietxe2x80xa6.

Moeder B nodigde me uit om vandaag bij haar te komen met nog enkele ouders om samen te mediteren. En wat blijkt? Zowel Moeder R, als Moeder K, als moeder P zijn ook van de partij! En het thema, de intentie van de groepsmeditatie? Eigenheid in verbondenheid.

De hele namiddag lang al zie ik beeldfragmenten en voel ik emoties door me heen flitsen. Er is iets in gang gezet. De raderen van een groter geheel zijn op hun plaats aan het vallen, ik voel het tot in mijn kleine teen.
Sinds lang heb ik weer zin om met mensen samen te komen, elkaar te ont-moeten, productieve en constructieve zaadjes planten en me weer te zien als een deel van het geheel.
Sinds lang komt mijn lijf weer samen met mijn ziel.
En eindelijk voel ik mijn IK samenkomen bij zichzelf, met de anderen.

Yeah! Laat de plantjes maar groeien, de bloemen maar bloeien, de lente toont d'r neus!

Ik heb zo een lekkere vest dat vooraan floddert, maar ze is zo saaaaaaaaai! Lijkt net een veld in winterslaap.

Maar mij kennende heb ik daar wel een oplossing voor:

Spontaan samenzijn leidt tot inzicht

*Biepbiep, biepbiep*
Een berichtje, met de vraag of ze in de namiddag even binnen kan springen, want ze is in de buurt.
xe2x80x9cHey, ja, leuk!xe2x80x9d, denk ik, en stuur terug dat ze welkom is.

xe2x80x98Zexe2x80x99 is een vrouw die ik leerde kennen op school. Haar dochter zat in dezelfde klas als mijn twee grootste kids. Toch heeft het, op enkele mooie contacten na, geduurd tot onze kinderen naar de middelbare school vertrokken vooraleer we elkaar ontdekten als vriendinnen.

Een bakje koffie voor haar, een tas heet water voor mij, een zachte zetel en genoeg vertelstof voor uren, en onze namiddag was begonnen. Voor alle zekerheid zette ik de wekker, zodat ik zeker en vast Ricus niet zou vergeten te halen van school.
En gelukkig maar, want onze uurtjes samen vlogen om!

Je weet hoe dat gaat tussen vrouwen die moeder zijn: de kinderen zijn een dankbaar onderwerp om mee te beginnen. Gaandeweg werden onze onderwerpen diepgaander en meer op onszelf toegespitst. Het was een bizarre ontdekking (maar eigenlijk ook weer niet) om op te merken dat onze levens momenteel zoxe2x80x99n gelijksoortige gebeurtenissen vertonen.
xe2x80x98Ja, ik ook,xe2x80x99 en xe2x80x98Bij mij ookxe2x80x99, klonken zo regelmatig dat we na een tijdje gewoon lachten of grinnikten of volmondig mee knikten met elkaar. Op zich vertelden we dus niks nieuws aan elkaar, maar door het verwoorden van en praten over je belevenissen en gevoelens en vertwijfelingen die je doormaakt, kom je blijkbaar toch tot bepaalde inzichten waar je op jezelf nog veel langer over gedaan zou hebben.  Loslaten, bij je eigen kern blijven, vertouwen op je eigen kunnen,xe2x80xa6 Zoxe2x80x99n ouwe bekenden in mijn leven. Het lijkt wel of ik steeds weer dezelfde lessen doormaak, en steeds weer herexamen mag doen. Nou, ik heb er genoeg van, dus wordt het toch wel tijd om eens en voor altijd deze les geleerd te hebben. Even doorbijten, even reflecteren, even naar binnen kijken bij jezelf, en dan weer doorbijten.
Weet je, om samen tot bepaalde inzichten te komen, werkt heel bevrijdend en maakt heel goed gezind. Beiden hadden we zoxe2x80x99n gelukzalig gevoel, we leken wel te zweven. Geen druk op onze schouders, geen vertwijfeling, gewoon vertrouwen in onszelf en de wetenschap dat we zelf onze les te leren hebben.

Nu drie dagen later voel ik nog steeds het effect van ons namiddagje samen. Ik put zoveel energie hieruit! En ja, okxc3xa9, soms voel ik me wegglijden, zie ik de bui aankomen, maar dan ga ik in gedachten weer terug naar dat heerlijke gevoel, en is er van die dreigende bui geen sprake meer.

Zou dit dan de manier zijn om van die vervelende elastiek af te komen?

bron

Er zijn weer kleine stukjes bijgefrutseld, en er begint een herkenbare vorm te komen in mijn vest, gexc3xafnspireerd op Frida Kahlo.

Look and see…

 
Een stukje hier erbij….

Een frutseltje daar eraan….

Impressie van het prille begin…

Vertederende kronkeltjes

 
Work in progresssssss